vrijdag 13 mei 2016

Verplaatsing van deze blog

Lieve lezers en lezeressen van deze blog.

Lieve lezeressen, lezers, en volgers van deze blog.

De blog is overgezet naar www.ivetteslife.nl. Op deze nieuwe blog verzamel ik alle berichten die ik door de tijd heen heb opgebouwd. Zo is alles onder een noemer te lezen. Je kunt me volgen via facebook, instagram en bloglovin(log in en zoek naar Ivette's life).

Veel plezier met het vervolg en bedankt voor het lezen via dit kanaal.

Liefs,
Ivette


donderdag 24 maart 2016

De kraamperiode

Ze is er! Wat een wonder, zo mooi en lief, zo klein en perfect. Wij zij heel gelukkig met haar. En wat was die eerste week heftig zeg. Voor positieve (en ook negatieve) emoties. Lees je mee?
De dag van de bevalling was heel apart. 's Nachts hebben Niels en ik natuurlijk niet geslapen. Er werd een (hoe cliché) prinsesje geboren. Ze heeft ook al even gedronken aan de borst. Dat gaat natuurlijk nog niet van een leien dakje. We moeten allemaal even wennen en leren. Daarna mocht ik douchen en gelukkig hielp Niels mij. Ik was nog erg licht in mijn hoofd en had wat hulp met lopen nodig. Mijn moeder bleef bij Elsha. Dat was wel een geruststelling, ligt zij niet alleen en kan niet zo maar iedereen aan haar komen. Af en toe hoorde je wel een huiltje van haar. Heel schattig en dan wil je toch weer snel naar haar toe. Na het douchen mocht in een bed gaan liggen en werd ik naar een kamer gereden waar ik rustig kon bijkomen. In principe mag je na ongeveer 3 uur wel naar huis, maar omdat ik erg licht in mijn hoofd was, moest ik toch nog even blijven. Haar temperatuur speelde ook nog even mee, maar gelukkig mochten we rond 17:00 naar huis. Onderweg gelijk even de kraamzorg gebeld.

Eenmaal thuis was het hele huis versierd. Geweldig, en druk. Het huis hing vol met ballonnen en slingers, zelfs lege plantenpotten in de tuin waren met roze bloemen gevuld. Hoe lief! Na het avondeten kwam de kraamzorg langs, om ons even op weg te helpen. Ze gaf ons de eerste tips voor de nacht en hoe te voeden. Een heel lief en rustig mens, nu al. We eten wat, maar veel trek heb ik niet. We gaan op tijd naar bed. Al kost het in slaap vallen toch wat moeite.

's Ochtends om 9:00 uur staat de lieve kraamhulp weer voor de deur. Heerlijk rustig waker geworden. Een goede nacht gehad. We hadden de wekker gezet voor het voeden. Zeker de eerste dagen moeten ze op tijd eten in verband met de bloedsuiker spiegel.

Geelzucht
De rest van de kraamweek was heftig! Die roze wolk kwam maar af en toe even voorbij vliegen. Als snel werd er opgemerkt dat ze wat gelig zag. En dus dinsdag 2x geprikt. Woensdag 3x geprikt. Donderdag 2x geprikt en vrijdag de hielprik. Nog geen 5 dagen oud en al 8x geprikt. 2x was onnodig. Het bloed was gestold voordat het aankwam bij het meetcentrum. We moesten voor 1 prik naar ziekenhuis. Ben je net 2 dagen bevallen, heb je een zere doos vol met hechtingen, moet je om 8 uur 's ochtends in het ziekenhuis zijn. Er staat geen informatie over de behandeling op de site. Op donderdag was ik boos, verdrietig, voelde me onbegrepen en woest op dat eraan iedere keer andere mensen aan mijn dochter zaten die die prikjes even kwamen afnemen. Het zijn niet maar prikjes, maar er wordt een sneetje in het voetje geprikt. Vervolgens knijpen ze een half uur in die voet, omdat het bloed er niet goed uitstroomt nog. Gevolgen voor onze dochter: ze wist niet meer goed hoe ze moest drinken van de stress...  Nu nog ben ik boos over hoe dit allemaal verlopen is. Er wordt totaal geen rekening gehouden met de nieuwe ouders, in ieder geval niet vanuit het ziekenhuis.

Op woensdag kwam er uit de test dat het toch wel goed ging en dat ze niet opgenomen hoeft te worden. Haar bilirubine was dusdanig weinig toegenomen dat een opname niet meer nodig was. Ik zag al dat de bindingsmomenten met haar ontnomen werden. Ze moet dan op een lamp, dus is er geen lichamelijk contact. Een thuismat kennen ze in de Noordkop nog niet. Gelukkig hoeft dat niet! Wel moest er nog een controleprik op donderdag (waarvan er een mislukte). 

Pas op zaterdag kregen we een beetje rust in de tent. We hebben ook geen bezoek in het weekend gepland. Zo konden we zelf ook bijkomen van alles wat er was gebeurd. We konden eindelijk gaan genieten.

Niels heeft het als nieuwe papa ontzettend goed gedaan. Hij heeft meegeholpen in huis, zodat de kraamhulp alle tijd voor Elsha en mij had. Een superkerel!

Slaapritme
Na enkele dagen hebben wij de wekker niet meer gezet voor het voeden. Ik wilde haar slaapritme niet verstoren door haar wekenlang geforceerd wakker te maken. Baby'tjes worden zelf wakker wanneer zij honger hebben. Daarbij is hun slaaplengte een stuk korter dan van volwassenen. Gaandeweg heeft ze zelf aangegeven dat ze eerder naar bed wilde (slaperige ogen, moe hangen, wrijven in ogen, etc.). Ze was vrij om haar slaapritme te ontwikkelen. Onze dochter is op dit moment (en eigenlijk altijd al geweest) een superslaper. De meeste avonden nu slaapt ze binnen 5 minuten in en wordt ze de volgende ochtend pas weer wakker. Soms wat eerder, als ze honger heeft. Ik heb het idee dat onze houding ten opzichte van haar slaap haar veel rust heeft gegeven.
De wekker weg gaf ons ook rust in de kraamperiode. Ikzelf wordt vaak voor de wekker al wakker. Het blijft in mijn hoofd spelen. Hierdoor had ik, ook al sliep ik, geen rust tijdens de slaap. Zonder wekker kon ik mij meer overgeven aan de slaap en rust.
Wel hadden wij al snel een routine ontwikkeld voor het naar bed gaan. Hierdoor kon Elsha (een soort van) weten wat er komt. Zo hebben wij ook rust ingebouwd in het naar bed gaan. Voor iedereen is dit ritme weer anders en vinden wij het belangrijk om te luisteren naar je kind.

Borstvoeding
De borstvoeding hebben wij op zondag weer opgepakt om te kijken of het toch nog lukte. En dat deed het zeker. Ze hapte weer goed aan, met hulp van de kraamzorg. Zonder haar hadden we het niet goed gered. Ik was wel gaan kolven en dat kreeg Elsha uit een flesje. Zo kreeg ze toch mijn melk binnen en bleef mijn productie goed. Van stuwing heb ik niet heel veel last gehad. Op enkele momenten heb ik bevroren appelstroop in mijn bh gedaan voor koeling. Dit is wel handig, want het blijft kneedbaar als het bevroren is. Vanaf dag twee ben ik gaan smeren met Purelan. Hierdoor bleven mijn tepels goed zacht en had ik geen last van kloven, gedurende de borstvoedingsperiode. 
Na twee weken nachtvoedingen vond ik het wel mooi geweest. Zij had om 11 uur 's avond nog een voeding. De volgende kwam om rond 3 uur of half 4. En vervolgens kwam ze tussen half 6 en 6 uur. Dus toen heb ik de voeding om half 4 eruit gehaald. Het wenningsproces duurt bij kindjes zo'n twee weken. Dit hield in dat ze om half 4 wel wakker werd en er om vroeg. Ik heb haar lekker bij me genomen en geknuffeld. Samen doezelde we nog wat verder in bed. Zij lag zo, dat ik haar niet kon beknellen, of dat ze van het bed kon rollen. Maar zo lag ze wel lekker dichtbij. Om half 6 kreeg ze dan pas voeding. Na twee weken had ze het geaccepteerd en sliep ze aardig door 's nachts. Zo kregen Niels en ik ook meer rust.

Herstel van de knip
Na enkele weken durfde ik ook weer normale kleding aan. Hierover schrijf ik binnenkort nog een artikel. Na een week of twee heb ik de knip nog even laten nakijken en zijn er nog een paar hechtingen uitgehaald die zaten te irriteren. De knip heb ik, zodra deze dicht was gegroeid, ingesmeerd met calendulacrème. Een verzachtende crème die tijdens het masseren de bloedtoevoer en genezing bevordert. Ook heb ik dit aan enigszins aan de binnenkant gesmeerd. Hierdoor wordt de huid en het littekenweefsel niet heel hard. Op dit moment, zo'n 9 maanden later heb ik een knip die je alleen voelt aan het deukje in de huid. Er is geen stug weefsel te voelen. Daar ben ik erg blij mee!

Na 6 weken brak voor mij pas het echte genieten aan! Daarover schrijf ik volgende week meer.



Na 3 weken hadden wij zo veel kaarten ontvangen. Hier staan kaarten, vaak dubbel, en is nog maar een klein deel van wat wij hebben ontvangen. Ook hebben we aardig wat kleertjes ontvangen. Heel dankbaar zijn wij voor alle lieve kaartjes. Deze heb ik later in een plakboek geplakt.






Het bericht wat ik heb geschreven blijft onze mening en het werkt voor ons. Het kan zijn dat het voor iemand anders niet werkt en een heel ander kind heeft. Positieve reacties zijn altijd welkom!

Bedankt voor het lezen.



vrijdag 18 maart 2016

De bevalling

Jazeker, het begint toch vandaag, 21 juni 2015, op vaderdag. 's Avonds op 10 uur kwamen de weeën toch wel iedere 5 minuten. We besloten ze te timen. Ik wist wel van die apps, maar daar had ik verder geen energie voor. Ik zat lekker in mijzelf gekeerd. Op 22:00 uur ging ik dan maar lekker douchen. Wie weet helpt het de bevalling te vorderen. Na ruim een uur de weeën rustig opvangen. Ze waren nog goed te doen (hopen dat dit blijft), belde Niels de verloskundige rond 23:30 op. Ze kwamen inmiddels rond de 4 à 5 minuten. Ze was op dit moment nog bij een andere bevalling. Daarna zou ze onze kant opkomen. Ondertussen de weeën opvangen. Ze worden nu wel heftiger en ze zitten voornamelijk in mijn rug. Druk van Niels erop helpt, en heen en weer wiegen. Letten op mijn ademhaling, rustig blijven ademhalen, totdat de wee weer voorbij gaat.

Toch maar mijn moeder gebeld. Die had natuurlijk al wat door en heeft nog niet geslapen. Mijn vader ligt wel al te slapen. Ze is nu op de hoogte, want ik wil haar graag bij de bevalling. Voor steun en een veilig gevoel. Zodra we naar het ziekenhuis zouden gaan, zouden we haar nogmaals bellen.
Om ongeveer half twee is de verloskundige er. Ze zegt dat ik de weeën goed opvang. Zodra er weer eentje voorbij is, vraagt ze wat gegevens en gaan we naar boven om even te controleren of er inmiddels wat ontsluiting is. Aangezien de weeën inmiddels om de 3 minuten komen, hoop ik wel op een mooie vordering. 3 cm is de stand. Enigzins teleurgesteld, maar ik herpak mij snel, en probeer de teleurstelling ook niet te uiten. Deze emotie werkt vaak tegendraads. Wel mogen we rustig aan naar het ziekenhuis. Niels zet de vluchttas in de auto en pakt mijn jas. We gaan de auto in en op weg. 

Wat ben ik blij dat het 's nachts is. Lekker rustig op de weg, en belangrijker: de boot vanuit Texel vaart niet 's nachts. Dat betekent vrijwel groen licht op weg langs de boot en dus de weg met de minste opstakels, stoplichten en bakstenen wegen. Uitgerekend zou ik zo'n 6 à 7 weeën onderweg moeten opvangen. Hier zag ik nogal tegenop, maar achteraf viel het me mee. De druk van de stoel in mijn onderrug was enigzins prettig. Echter voordat we het dorp uitwaren, moest ik overgeven. Gelukkig kon dit in het gras, zodat niemand anders er verder last van had.

Eenmaal in ziekenhuis, rond 2:30, hadden we helemaal niet nagedacht over een €2 munstuk voor de rolstoel, want ja, lopen naar de afdeling ging ik niet meer redden (5 hoog). Gelukkig konden we bij de balie een muntje lenen. En op naar de kamer. Alles stond al klaar. En dan rustig wachten en de weeën uitzitten. Niels ging de auto parkeren op de parkeerplaats, ondertussen kwam mijn moeder binnen. Die kon dan lekker op mijn rug drukken. Niet lang daarna moest ik weer overgeven. En gelijk ook geplast. Iemand kwam snel met het idee om in bad te gaan. Ja graag!! Dat gaf rust, zeg, heerlijk. Daar heb ik een tijdje ingelegen, totdat het water afkoelde. We hebben er nog wel wat warm water ingedaan, maar het warmteverlies in een normaal bad is groot. Na ca 1 uur eruit en weer de weeën staand opvangen. Maar daar werd ik zo moe van. Tussendoor kon ik niet zitten, want opstaan deed zo veel pijn. En ben ik maar op bed gaan liggen. De weeën kwamen nu om de 2 minuten en duurde een minuut. Hierdoor had ik niet veel rust tussendoor en kon ik op een gegeven moment niet meer.

Ik wilde pijnstilling. Zo ging ik het niet lang meer trekken. Gelukkig zat ik inmiddels wel op 6 cm. Het bad heeft me wel goed gedaan. Tussen half 2 check 3 cm, naar 6 cm om 4 uur, lijkt mij redelijk netjes. Vanwege de vraag naar pijnstilling zijn de vliezen gebroken en is er een schedelelektrode op het hoofdje geplaatst. Rond half 5 kreeg ik een pethidineprik. Ze adviseerde mij een ruggeprik. Echter was het 's nachts en duurde het minstens een half uur voordat de anesthesist er was en na voorbereiding van mij zou dit bij elkaar zo een uur kunnen duren voordat de veedoving erin zat. Daarnaast kun je last krijgen van veel andere dingen, waar ik niet op zat te wachten. Daarbij is de kans op een kunstverlossing groter... no way. Dus toch de pethidine prik. Nu zaten er voor mijn gevoel geen twee minuten meer tussen, maar 5. Ik kon wat meer rusten. De weeën waren nog steeds heftig en met het laatste stukje kon ik mezelf niet goed meer ontspannen. Gelukkig had ik een topteam om mij heen die daar goed bij hielp!

Toucheren wilde ik zo min mogelijk. Het lichaam geeft zelf wel aan wanneer het ervoor klaar is. Ik denk dat ik maximaal 5x getoucheerd ben. Achteraf ben ik daar heel blij mee, want elke keer wekte een touchering ook een wee op. Om 6:50 kreeg ik persweeën. Ik weet nog dat ik riep dat ik moest poepen. Dat moest ik niet, maar zo wist ik wel dat of Niels of mijn moeder iemand gingen roepen. Om 7:05 mocht ik gaan persen. Helaas vond de baby het niet fijn (joh) en zakte haar hartslagje en herstelde dat zich moeizaam. Er is daardoor besloten tot een knip. Ik was het daar totaal niet mee eens. Ik zij nog nee dat wil ik niet. Maar hij is toch gezet. Hier heb ik het nog het meest moeilijk mee. Dat er over mijn grens heen is gegaan. Ik heb namelijk het gevoel dat ik met nog een wee er zelf uit had kunnen krijgen. Het herstel in de kraamweek ging ook daardoor ook langzaam, in combinatie met geelzucht van Elsha, was het heel heftig. Ik merk dat met het opschrijven ervan er ook nog tranen over mijn wang gaan. Ik heb er namelijk nog steeds last van. Het idee dat ik het niet helemaal zelf heb gedaan en dat het voor een volgende bevalling natuurlijk niet meer meerekt. Maar goed, later meer over de kraamweek.

Na 20 minuten persen is Elsha dan geboren, op 22 juni 2015 om 7:25 uur. Een beetje beduusd door alles wat er gebeurd is, was ik opslag verliefd. Het eerste wat ik kon uitbrengen: Ze is er! Heel bijzonder. Ze werd gelijk op mijn buik gelegd en mocht daar een tijd blijven liggen. Wat was dat fijn. Ik kon haar ruiken en zij mij. Lekker huid op huid contact, wat ik heel graag wilde. Na een paar huiltjes was ze ook rustig. Ze werd niet gelijk afgedroogd. Alleen een mutsje en een handdoek om, zodat ze niet afkoelt. Niels mocht haar navelstreng doorknippen. Om kwart voor 8 is de placenta er ook uit en kan ik gehecht worden. Elsha wordt gemeten (3400 gram, 49cm lang), verschillende reflexen getest en kan Niels haar aankleden. De kleertjes waren al klaargelegd op een kruik. Heel bijzonder, ze kijkt gelijk de wereld in met grote ogen.

Wat is zij toch mooi! Wij zijn ouders geworden. Heel bijzonder!

Super gelukkig zijn we met Elsha!

zondag 13 maart 2016

Wat stop je in een vluchttas?

Omdat de bevalling natuurlijk dichterbij komt, heb ik al even mijn vluchttas zo goed als klaarstaan. Voor mijzelf had ik besloten dit met 36 weken voor het grootste gedeelte af te hebben. Om nu precies te weten wat er in een vluchttas hoort, heb ik verschillende lijstjes gezocht, tips gelezen en natuurlijk ook andere moeders gevraagd. Zie mijn lijst ook als een ideelijst, noteer wat je handig vindt en vul aan wat je mist. Voor de zwangere lezeressen: succes met de laatste loodjes.

Voor de baby
4 rompertjes, 2x maat 50, 2x maat 56
Geboortesetje maat 50, geboortesetje maat 56
Evt enkele luiers, maar hebben ze ook in het ziekenhuis
Mutsje
Sokjes
Jasje
Maxicosi + verkleinen en evt hoes
Extra dekentje/omslagdoek

Voor jezelf
kleding:
2 pyjama's
Enkele onderbroeken waar kraamverband in past
Kleding voor tijdens de bevalling (wellicht heb je dit al aan)
Sokken voor tijdens bevalling
Setje kleding waarin je naar huis wil
Makkelijke schoenen (heel huiselijk heb ik mijn cross meegenomen. Deze komen voor geen enkele andere reden het huis uit)
(voedings-)bh

Verzorging:
Lippenbalsem
Shampoo!!
Douche zeep
Tandenborstel en tandpasta 
Evt medicijnen 
Haarband en elastiek, haarborstel
Evt make -up

Overig:
Camera, met opgeladen batterij en een reserve sd kaart (of zeker weten dat de ene kaart genoeg ruimte heeft)
Videocamera met...
Dextro Energy
Limonadesiroop  (klein flesje)
Muntstuk voor rolstoel
bevalplan
telefoonnummer van de kraamzorg
een tijdschrift/puzzelboekje
verzekeringspas en legitimatiebewijs

donderdag 10 maart 2016

Zwangerschap: de laatste loodjes

Dus zijn we voorbij de 40 weken. Enigzins jammer, omdat er van te voren werd aangegeven dat ze wellicht eerder zou komen. Maar goed, we onthouden voor een tweede dat we lekker rustig afwachten tot die dan komt, en we gaan ons niet drukmaken om een bepaalde datum. Dat werkt toch wat door in je positieve houding. Alvast maar een ananas in huis gehaald (kan deze lekker rijp worden), en ook pakken sap.

Op 15 juni had ik weer controle. Aangezien ik nog goed mobiel ben, kan ik mooi nog naar de praktijk. Echter zit even shoppen er niet meer in. Als ik loop moet ik toch snel naar de WC (Dames, herkenbaar?). Omdat ik wel enigzins ongerust of ik haar er nog wel natuurlijk uit zou kunnen krijgen, werd gelukkig in week 40 al aangeboden om te strippen. Eerst werd op de controle gecontroleerd of dit wel mogelijk is. Er is een opening nodig van tenminste een vinger. Bij het strippen gaat de verloskundige via die kleine opening met een of twee vingers naar binnen, om de vliezen los te woelen van de baarmoeder mond. Wil je precies weten wat er gebeurd, vraag de verloskundige. In principe wordt dit pas in week 41 gedaan, maar met het eerder beschreven scenario in mijn hoofd, waren de verloskundigen heel begripvol en welwillend. Zo werd ik op woensdag 17 juni, 40+4 weken, gestript. Prettig is anders, maar ik vind het goed te doen. Ze gaven ook de mogelijke gevolgen weer. Dat het wel zou kunnen gaan rommelen, maar een bevalling zou nog niet gestart hoeven worden. Als gevolg dat je moe wordt van al het gerommel. Ook is de eerste strippoging het meest succesvol. Na het strippen kon ik weer naar huis. In de auto had ik een matje, vanuit het kraampakket (die heb ik niet nodig, aangezien ik in het ziekenhuis beval), op de stoel gelegd. Mochten de vliezen breken, gaat de autostoel in ieder geval niet stuk. Maar wat er kwam, geen bevalling, niet eens gerommel. Af en toe heb ik een harde buik, maar die vind ik niet spannend.

Op 18 juni ging ik maar aan de wandel. Je moet toch wat doen. Lekker langs de kust gelopen en wat schaapjes opgezocht. Na een half uur lopen, toch maar weer terug. Het wordt wat zwaar aan de buik. Maar lekker was het eigenlijk wel. Niels is natuurlijk op zijn werk, zolang er nog niets gebeurt. Helaas heeft deze wandeling niets uitgehaald. Madam komt op haar eigen tijd, of zoals mijn oma het zegt 'Ze komt wanneer ze klaar is'.

Dus vrijdag, 40+6 weken, werd ik weer gestript. Omdat ik nu geen auto tot mijn beschikking had (Niels gaat vanaf nu met de auto naar het werk, om zo snel mogelijk thuis te zijn als het start), haalde mijn schoonmoeder mij op. Onderweg naar huis werd ik goed misselijk. Eenmaal voor de deur, haalde ik de nog net de stoep... Maar goed, 's avonds was er nog steeds niets gebeurd... We wachten rustig nog evenaf.

Inmiddels was ik 41 weken zwanger. Zaterdag belde ik de verloskundige weer, om aan te geven dat er niets gebeurd was en om de laatste strippoging in te plannen. Er wordt namelijk maar 3 keer gestript, daarna zou inleiden een optie worden. Echter had ik hier natuurlijk geen zin in. Zondagochtend kon ik bellen, om te kijken of er plek was. Aangezien er nog meer vrouwen waren uitgerekend, plannen ze wel de strippoging, zodat er niet te veel tegelijk bevallen.
Om niet te veel met de bevalling bezig te zijn ben ik vandaag dan maar naar mijn ouders gegaan. Overdag was ik daar al, lekker rustig in de tuin zitten. Niels moest deze dag nog naar school. Als het kan, dan gaat hij nog. Des te minder mist hij. De ananas had ik meegenomen en hebben we vandaag toch maar opgepeuzeld, onder het mom baat het niet, dan schaadt het niet. Wat was dat lekker zeg. Heerlijk rijp en goed sappig. Vandaag was er ook een feestje op de muziekvereniging van mijn vader en jongste zusje, een soort jaarafsluiting. Daar ging ik 's avonds maar heen. Lekker eten en toch maar een beetje bezig blijven. Tijdens het feestje werden er ook ballonnen kapotgeprikt. Even had ik het idee dat dit wat gevolgen had op mijn vliezen. Het leek alsof ik wat vocht verloor, maar het zette zich nog niet door. Een gezellige avond gehad, maar nog steeds geen bevalling.

Eenmaal 's nachts begon het te rommelen. Al een paar nachten eerder had ik af en toe voorweeën, die ook een bepaalde regelmaat hadden. Echter stopten deze na circa 10 weeën weer. Af en toe, zo om de anderhalf uur kreeg ik toch flink kramp. Ik vond het niet echt spannend en werd er maar half wakker van. Overdag rommelde het verder, zo af en toe had ik een flinke kramp en keerde ik ook in mijzelf. 's Middags kwamen mijn ouders langs. Zij stonden op de camping vlakbij. Toch wel handig als je moeder bij de bevalling is. Maar ze bleven niet lang, mijn moeder had al door dat er wat gerommeld werd in mijn buik. Overdag lag ik lekker op de bank en af en toe de krampen op te vangen. 's Avonds had ik niet echt honger en moest ik ook een flinke nummer twee (haha). Overdag had ik nog gebeld naar de verloskundige voor een strippoging, maar er was geen plek. Er waren al te veel vrouwen aan het bevallen.

Zal het dan toch vanzelf beginnen of is een derde strippoging nog nodig?

maandag 7 maart 2016

Zwangerschap: misschien toch een keizersnede?

En dan breken de laatste weken aan. Het komt nu toch wel echt dichtbij. Het verlof was, zoals jullie in het vorig bericht konden lezen, inmiddels gestart.

Het is nu een periode van rusten, de laatste dingetjes in huis afronden, kamertje helemaal afmaken en genieten van het weer. Zo kon ik lekker dingetjes voor mijzelf doen. De administratie heb ik eindelijk helemaal af. Gedurende een aantal weken ben ik de administratie aan het omgooien en opruimen. Niels en ik hielden tot voor kort een gescheiden administratie. Erg onoverzichtelijk. Nu is alles netjes opgeruimd en in mappen gedaan. Heerlijk is dat zeg!

Op 16 mei, een zaterdag, werd het wat rustiger in mijn buik. Dat vond ik wel apart, want ze was elke dag lekker aan het bewegen. Niet de hele dag, maar wat ze deed was goed aanwezig. Maar goed, ik voelde wel iets. Laten we het nog maar wachten, was de gedachte. Zondag was ze nog steeds erg rustig. Toen zat het mij niet meer. In de middag de verloskundige gebeld, met het bericht dat ik haar minder voelde. Ze vroeg ons naar de praktijk te komen, met als extra informatie dat we waarschijnlijk wel worden doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een CTG. Even een extra controle, zo zijn de protocollen. Ze zei erbij, schrik niet (Ze is een schat van een mens)! Onder lichte spanning (want ja, je schrikt toch wel even) reden wij naar de praktijk. Weer zo'n langdurende rit... Eenmaal bij de verloskundige werd mijn bloeddruk gecontroleerd, en ook werd het hartje van de kleine beluisterd. Deze was sterk aanwezig, pfieuw. De reden waarom ik haar minder voelde, was dat ze besloten had om in een dwarsligging te gaan liggen. Lekker joh, dat is geen natuurlijke bevalling meer maar een keizersnede. Dus toch maar even kijken met de echo. Ze zag er verder prima uit. Er werd wel geconstateerd dat er wat laaggemiddeld vruchtwater was. We werden met folder en goede uitleg voorbereid op de mogelijkheden die zouden kunnen volgen. Er zou eerst een draaiing gepland worden (mits wij dat graag willen), en zo snel mogelijk. Mocht dat niet lukken dan wordt de keizersnede ingepland. Maar om alles goed vast te stellen werden we doorgestuurd naar het ziekenhuis voor de CTG.
Eenmaal in het ziekenhuis, was het erg rustig. Lieve dames van de verlos- en kraamafdeling wachtten ons al op. Daar werd ik aan de banden gelegd en werd er gecontroleerd hoe haar hartslagje is en of ik al enige weeën had. Ongeveer drie kwartier hebben we daar gelegen. Glaasje water erbij en Niels ging alvast even de verloskamers bekijken. Omdat ik natuurlijk niet mocht lopen met die banden om, had hij er een filmpje van gemaakt. Hier gaan we ten slotte bevallen. Dan is het wel handig dat je al weet waar je terecht komt, zodat je minder last hebt van nieuwe dingen. Dit voorkomt of zorgt voor mindere aanmaak van adrenaline, wat de bevalling tegenhoud. Weeën waren er nog niet echt en het hartslagje was verder prima. Vervolgens kregen wij nog een echo. Ook hier werd bevestigd dat het vruchtwater laaggemiddeld is. Verder prima, echter voor een draaiing niet heel handig. Ze werd ook gemeten en ze is geen dikkertje, zoals de lieve verloskundige van het ziekenhuis het omschreef. Haar koppie is ook niet groot (Yes! dacht ik toen, dat moet ik er wel doorheen krijgen). Ook werd er aangegeven dat ze mogelijk eerder komt, door het mindere vruchtwater en iets wat ze met haar ademhalingsbeweging deed (of niet deed, dat staat mij niet helder meer voor de geest). Er werd gelijk een afspraak bij de gynaecoloog gemaakt voor zijn controle en in die afspraak wordt de draaiing gepland. We kregen nog een tour door de verlosafdeling. Dat was ook erg fijn, zo zie je het toch in real life. En daarna mochten we weer naar huis. Wat een bewogen zondag zo! Ik kreeg de tip mee om in kleermakerszit te zitten en stiekem heb ik thuis ook al een beetje aan mijn buik gewoeld. Haar een beetje pushen om te draaien.
Dus maandag terug naar het ziekenhuis. Op controle bij de gynaecoloog. Eerst even babbelen en toch ging hij ook nog weer even kijken met de echo, en wat een grap. Ze is weer goed gedraaid!!! Een draaiing is niet meer nodig en ik kan weer natuurlijk bevallen. Pfieuw, wat een geluk! Gelijk de verloskundigen ingelicht (eentje zat toevallig in de wachtkamer van het ziekenhuis). Dit liep gelukkig af met een sisser. Of het gewoel aan mijn buik geholpen heeft weet ik niet, maar ik ben wel blij dat ik het gedaan heb.

Hoe voel ik mij verder aan het eind van de zwangerschap? Het gaat op zich wel. Slapen gaat aardig nog in week 36, echter bij elke draaiing wordt ik wakker. Ik heb het idee dat ik een hele grote buik moet omdraaien, hoewel ik mijn buik tot dusver vind meevallen. Nectarines en wilde perziken vind ik erg lekker ruiken, niet persé om te eten, maar alleen om te ruiken. Mijn borsten lekken eigenlijk alleen als ze loshangen en ertegenaan gestoten wordt. Met een bh aan heb ik nergens last van. Helaas ben in week 37 ik lekker verkouden. Voor de bevalling hoop ik dat het weg is. Er wordt wel eens geschreven dat je kindje nog puur naar jou ruikt als het er net uit is. Die geur wil ik niet missen. In deze week wordt het slapen ook minder... Gelukkig kan ik overdag goed rusten (misschien ook de reden dat ik 's nachts minder slaap).

Omdat de kleine in mijn buik ook inderdaad niet groot is, heb ik toch maar een paar pakjes maat 50 gehaald. Niels en ik waren allebei een grote baby en had tot dusver alles in maat 56 of groter. Ik had een pakje maat 50 gekregen van iemand, tweedehands, maar dat is dan natuurlijk niet genoeg. Bij de Zeeman had ik een heel schattig jurkje gekocht met een bolero. Dit is gelijk haar geboortepakje geworden, mocht ze niet in maat 56 passen. Van deze maat had ik namelijk al een sterrenpakje gekocht, meteen bijpassend mutsje. Bij de controle nu, lag de mooie meid nog steeds goed, het haar hoofdje naar beneden. Vanaf deze week mag ze komen. Nu hoef ik niet meer met spoed de VK te bellen en hoef ik ook niet meer te gaan zitten als mijn vliezen eerder breken. Ze ligt goed en is gelukkig weer aan het indalen. Heel grappig ook is dat Niels nu ook zenuwachtiger wordt. Alsof het besef nu pas komt. Mijn moeder heeft een mooi jasje gehaakt. Dit wordt haar geboortejasje. Ik had er ook een van mijn oma gekregen. Het lijkt mij leuk als zij er ook een krijgt.

Het geboortekaartje staat klaar om besteld te worden. Alleen de gegevens hoeven nog ingevuld te worden. Het geboorteplan is zo goed als af. Ik heb toch een aantal wensen, om te voorkomen wat er bij mijn moeder gebeurd is. Een hele dag bezig geweest, getrokken met een vacuümpomp (2x) die ook weer losschoot. Er werd zelfs getrokken met de voet tegen het bed! Een zeer traumatische ervaring. Als klad voor het geboorteplan heb ik deze link gebruikt. Een goede richtlijn om zo alles op papier te krijgen. Wel een tip, zorg dat alles op 1 A4 past, zodat het geen lange tijd kost om door te lezen.

En dan zijn we 40 weken zwanger. Vandaag viert mijn zusje haar verjaardag. En ik ben er vrolijk bij. Ook gebruiken wij dit moment om even wat mooie foto's te maken van mijn buik. Mijn jongste zusje kan, vind ik, toch wel mooie foto's maken! Hieronder zie je er een paar. Voor de rest heb ik lekker stilgezeten, zowel binnen als buiten. Ik merkte toch dat ik wat vocht begon vast te houden. Dat is ook wel te zien op de foto's. 's Avonds waren mijn voeten zo dik dat ik ze lekker in een emmer koud water heb gestopt. Dat was lekker, zeg. Maar goed, nog geen aanstalten van de kleine meid.

Wellicht ergens in de komende week?

zaterdag 5 maart 2016

Apps

Een paar apps die ik gebruikt heb en af en toe nog steeds bekijk ga ik hier bespreken.

Dit is geen gesponsord bericht, maar een persoonlijke lijst.

PregApp
Tijdens mijn zwangerschap van Elsha en nu ook van onze tweede kruimel kijk ik regelmatig op de app PregApp. Gratis is dit tot en met week 29 te bekijken. Hier kun je per week zien hoe je kindje er ongeveer uit ziet, in 3D. Ook zit er een rustgevend muziekje onder. Er is zelfs rekening gehouden met de dooierzak. Ook zie je de gemiddelde lengte v
an het kindje en het gemiddelde gewicht. Daarnaast kun je er per week informatie lezen over wat er gebeurt. Ook kun je jouw uitgerekende datum in de app zetten, zodat deze altijd per week up to date is.
Nadeel is dat de app in het Engels is, voor mensen die dat niet kunnen lezen is het alleen plaatjes kijken. Daarnaast kun je, gebaseerd op de Amerikaase manier van de zorg voor en na de geboorte, een checklist bijhouden wat er per week te verwachten is en wat je moet regelen.

What to expect
Deze app is ook erg interessant. Je kunt hier de uitgerekende datum aangeven, zodat je per week een push-bericht over jouw zwangerschap ziet op je telefoon. Er zijn veel tips voor de zwangerschapskwaaltjes en ook kun je per week een filmpje zien, wederom in het Engels. Leuk is ook dat je per week ziet hoe groot je kindje ongeveer is, aan de hand van een vrucht. Zo is in week 11 je kindje ongeveer zo groot als een limoen. Er wordt wat geschreven over je kindje en ook over de veranderingen in het vrouwelijk lichaam. Natuurlijk zijn er ook advertenties te zien, zo blijft de app natuurlijk gratis.

Mijn verloskundigen
Deze app bevat heel veel verloskundige praktijken. Zo kun je kijken of jouw praktijk er ook bij zit. Zo vind je er informatie, toegespitst op jou praktijk. Mijn praktijd biedt de weeëntimer aan, verschillende digitale folders en de gegevens van de verschillende locaties.

Veel plezier met de apps.
Mocht je zelf nog tips hebben voor een leuke app, kun je deze in een reactie noemen!